Tam dom twój… Ale gdzie to serce?

Recenzja książki „Język baklawy. Wspomnienia”.
Pierwsza szkoła, pierwszy wyjazd do ojczyzny ojca, pierwszy chłopak, który pojawia się w domu (i zostaje z niego zresztą czym prędzej przegoniony), pierwsza ucieczka z domu, pierwsza wydana książka.

„Język baklawy. Wspomnienia” jest właściwie dokładnie tym, co zawarto w drugiej części tytułu, a więc zbiorem wspomnień. Migawek, najważniejszych wydarzeń z życia Diany Abu-Jaber, sytuacji, które jakoś wpłynęły na jej losy. To czasem historie przyprawiające o dreszcz, na przykład gdy autorka wspomina zabicie, przeznaczonego na obiad, młodego jagniątka. Czasem fragmenty wywołujące współczucie, jak te poświęcone ojcu Diany żyjącemu nadzieją i wiarą w to, że kiedyś dane mu będzie otworzyć własną restaurację z prawdziwego zdarzenia. W większości jednak to wspomnienia, które wywołują uśmiech na twarzy, a czasem i głośne wybuchy śmiechu. Ciężko nie uśmiechnąć się na wzmiankę o ucieczce z domu trzech sióstr, z których dwójka, nim Diana, czyli pomysłodawczyni się obejrzała, została skuszona na szybki powrót do domu. Ciężko nie uśmiechnąć się, gdy Abu-Jaber opisuje, jak wraz z babcią udała się do chińskiej restauracji, gdzie dzięki talentowi babki, zostały obsłużone niemalże jak królowe.

To książka w dużej mierze poświęcona poszukiwaniu własnej tożsamości. Jej bohaterka a jednocześnie autorka, chyba po raz pierwszy doświadczyła swej odmienności w wieku ośmiu lat, gdy będąc w Jordanii, porównywała kolor swej skóry z prawdziwym Amerykaninem i zauważyła, że jest ona jednak trochę ciemniejsza. Trochę ciemniejsza, a więc ciemniejsza na tyle, by się tą Amerykanką nie czuć, mimo lat spędzonych w tym kraju, ale nie aż tak ciemna, by poczuć się w pełni Arabką, mimo pochodzenia jej i jej ojca. Ojca, któremu zresztą też bardzo ciężko jest się pogodzić ze stałą przeprowadzką nie tylko do innego kraju, ale i przecież na zupełnie inny kontynent. Właściwie w każdym pojedynczym rozdziale gdzieś wychodzą te różnice kulturowe, te odmienności amerykańsko-arabskie, w których rodzinie żyjącej na pograniczu tych dwóch kultur ciężko się jakoś odnaleźć. Głownie na przykładzie Buda (czy też Gussa, zależy którym imieniem się posłużymy: arabskim czy amerykańskim), ojca autorki, widać to, że w żadnym z tych krajów nie potrafi się tak naprawdę odnaleźć. Będąc w Ameryce tęskni za swą ojczyzną, za rodziną, za ich obyczajami. Będąc w Jordanii, ma dosyć wylewności swych braci i sióstr, zaczyna się w jakiś sposób gubić, pragnie jednak powrócić do ojczyzny żony.

W swojej książce Diana Abu-Jaber niejednokrotnie też udowadnia jak ważne w naszym życiu jest jedzenie i jak istotne jest to, co podamy swojej rodzinie lub swoim gościom w zależności od miejsca i okazji. Za przykład niech posłuży chociażby tytułowa „poetyczna baklawa”, podana przez ciotkę Diany Ayę, dzięki której udało się wreszcie pogodzić od dawna skłóconych ojca i córkę. Jedzenie bowiem działa na nas łagodząco, pobudzająco, motywująco. Sprawia, że mamy ochotę wdać się w długą dysputę albo wręcz przeciwnie, zamknąć się w sobie. To wszystko widać w „Języku baklawy”, nad którym w trakcie czytania zdają się unosić intensywne zapachy i aż żal, że nie dane nam jest poczuć rozpływającej się w ustach kapusty z jagnięciną lub chrupiącego, idealnie wysmażonego falafela. Chyba, że zdecydujemy się na samodzielne przyrządzenie którejś z potraw, bo co jak co, ale przepisów w książce Abu-Jaber na pewno nie brakuje.

Izabela Raducka
(izabela.raducka@kobieta20.pl)

Diana Abu-Jaber, „Język baklawy. Wspomnienia”, Wołowiec, Wydawnictwo Czarne 2012



Komentarze




Newsletter

Reklama

 
W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w Polityce Cookies. Ukryj komunikat