O kotach z miłością
Autorka rozpoczęła swoja książkę w jedyny właściwy sposób, czyli od krótkiego przypomnienia historii Deweya, która zdołała doprowadzić mnie do łez, oraz opisania reakcji, z jakimi spotkała się po wydaniu swojej pierwszej publikacji. Następnie przybliżyła nam dziewięć historii, które czasem bawią, czasem smucą, za każdym razem jednak dając czytel-nikowi nadzieję i raz za razem przekonują do korzyści płynących z posiadania futrzastego przyjaciela. Zakładając, że w przypadku kotów można w ogóle mówić o posiadaniu. Mamy więc Evelyn, przez sąsiadów określaną mianem szalonej kociary i jej córki Barbary, która przygarnęła tańczącego na tylnych łapkach Ninję. Larry’ego i Mary Nan, którzy nie mogąc mieć dzieci stali się rodzicami dla całej gromady kotów. Billa, którego wojna w Wietnamie całkowicie odmieniła i pozbawiła wiary w ludzi, a który koniec końców, wsparcie znalazł w Duszku, kocie, który, uwierzcie, dosłownie spadł z nieba. Poznamy także historię Vicki, która szczerze nie lubiąc kotów uratowała jednego z nich w Wigilię Bożego Narodzenia, Lindy, której nikt nigdy nie kochał tak, jak jej Ciasteczko, Plebanki, czyli mieszkanki plebanii w Camden, która pracującej tam sekretarce pomogła przetrwać ciężkie chwilę. Wreszcie zata-czając koło dojdziemy do historii Rudego, który pewnego dnia siadając Glennowi na piersi przywrócił wiarę w sens jego życia wpływając również na życie samej autorki. W jaki sposób? Przeczytajcie!
Dziewięć wcieleń kota Deweya to zasadniczo książka w całości poświęcona tym fascynującym zwierzętom, jakimi są koty. Ja jednak odbieram ją, jako utwór traktujący przede wszystkim o ludziach. Ludziach, którzy spotkali na swojej drodze te właśnie zwierzęta i to w tych chwilach, kiedy najbardziej potrzebowali przyjaciela. To w większości ludzie, wywodzący się z biednych rodzin i małych miasteczek, dla których los niekoniecznie zawsze był życzliwy. Po raz kolejny Vicki Myron przedstawia nam również małe amerykańskie miasteczka, nie ograniczając się tym razem tylko do jej rodzinnego Moneta oraz Spencer, gdzie obecnie mieszka. Każde z miejsc opisuje zaś z tak wielką precyzją i miłością, że chciałabym się tam przenieść, przynajmniej na czas lektury.
Każda z historii zamieszczonych w książce stanowi odrębną całość, można je więc czytać w dowolnej kolejności, a zarówno na początku jak i na końcu każdego z rozdziałów zamieszczone zostało zdjęcie, które tym bardziej przybliża nam głównych bohaterów.
Polecam, bo to kolejna dobra pozycja, obok której szkoda byłoby przejść obojętnie.
Vicki Myron, Bret Witter, Dziewięć wcieleń kota Deweya, Kraków, Wydawnictwo Znak 2011.
Izabela Raducka
(redakcja@kobieta20.pl)
Ostatnio dodane
- "Zakochana" Kinga Jesman
- „Kim naprawdę jesteś?” Oliwia Piątkowska
- „Diamentowe Cienie” Anna Sobota
- „W kobiecym zwierciadle” Michał Dąbrowski
- „Stąd do jutra” Agnieszka Kępkowicz
- „Licytacja” Tomasz Tomaszewski
- „Zła percepcja” Marcin Pełka
- „Czarny staw” Ewelina Sąsara
- „Odkupienie” Janusz Ryżakow
- „Triskelion” Marta Nowak

Komentarze